Përkthimi i filmit nga: Andrea DHIMITRI AzFilma.Com & Titra.Al
I ARDHUR NË BOTË
Alo? -Mund... mund të flas me Xhemën?
Xhema jam. -Xhema? Ti je vërtet?
Gojko? -Po. E shikon, unë jam.
Gojko im? -Gojko yt.
Kush telefonoi sot errët, në mëngjes?
Gojko.
Nga Sarajeva.
Ka muaj që përpiqet të më kontaktojë nga amabasada.
Organizojnë një shfaqje për të kujtuar Rrethimin.
Më kërkoi të shkoja.
Duhet të ketë edhe foto të Diegos.
Duhet të shkoj në zyrë. Kam shumë punë për të bërë.
Nuk mund të nisem kështu.
Nuk e di...
Sigurisht që e di.
Po, Pietro? -Pietroja kurrë nuk do vijë me mua.
Por është një mundësi edhe për të.
Merre.
Gojko!
Ende është gjallë. -Ai gjithmonë ka qënë gjallë.
Mami.
Shkojmë, mami.
Pietro.
Grua e bukur. -Plakë. -Shko mbushu.
Ti je muzikanti. -Jam shakaxhi.
Të pëlqeu? -Shumë.
Ka ndonjë akullore? -Po, atje te qoshja.
Si i thoni akullores në Bosnjë? -"Sladoled".
Çokollatë, vanilje... -Nëse them vetëm akullore më kuptojnë?
Mirë. Mund të më japësh ca lekë?
Prit. Ja ku ke.
Thuaji faleminderit.
Djalë i mirë. -Ashtu si babai.
Më telefono, Xhema. Kur të duash.
Fle i ulur
sepse nëse shtrihem mund të ndjej zemrën time në sytë e mi.
Ishte më e lehtë të vrapoje mes granatave, sesa të ecje mes rrënojave.
Xhema?
Jam Gojko. Udhërrëfyesi yt.
Pra, ti po bën disa kërkime për... Oh, për Andriçin.
Po, për tezën e diplomës.
Ke ndonjë vend të mirë për të qëndruar? -Po, në një bujtinë. Jam mirë.
Mos u shqetëso sepse, mund të flesh edhe poshtë urës në Miljacka, po të duash
dhe askush nuk do të të shqetësojë.
Në ditët e sotmë nuk ka pijanecë apo hajduta.
Pastrimi komunist.
Kjo është hera e parë që ne dalim nëpër botë.
Të lutem.
Lojrat Olimpike po fillojnë
dhe ne nuk kemi dëborë, ndaj jam pak i shqetësuar.
Shiko, kam ardhur këtu për të studiuar luftën e Andriçit.
Kam nevojë për dikë që mund të më çojë në vende të lidhura me të në Bosnjë.
Mbase ju nuk jeni personi i duhur.
Kam makinë.
Çfarë po bën? -Jo, jo, jo. Mos u shqetëso!
Është gjermane. Ata i bëjnë këtu te ne montimet. Na besojnë.
Dhe e di pse? Sepse ne jemi shumë të saktë.
Mirë, mbae nuk jemi dhe aq të saktë, por me siguri që jemi të lirë.
Unë të paguaj shumë mirë.
Atëherë duhesh të jesh një kuçkë e vërtetë.
Çfarë? -Duhet të jesh një kuçkë e vërtetë.
Ndalo. Ndaloje makinën.
Çfarë dreqin po mundohesh të më mësosh? Profesoreshë italiane, je?
Poezia është arti që dëgjon jetën e njerëzve.
Kjo qenka e marrë.
Poezia. Poezia është Zoti, kur ndjen nostalgji për njerëzit.
Është e vështirë të përkthesh poezinë.
"Një grusht toke që bie, dhe varrmihësi shan e pështyn."
Të lutem, Xhema, hip!
Nuk është makina ime. Ma dha një shok hua dhe i dhashë gjysmën e rrogës.
Të lutem! Hip, tani! Mjaft me këtë.
Ti sjell fat.
Ti grua e bukur italiane.
Për çfarë bënte fjalë poezia?
Për një varrmihës. Atij iu desh të varroste një poet
dhe mbi varrin e tij shan e pi duhan.
Dhe pështyn. -Po. Pështyn.
Kuptova diçka.
Shqiptohet ashtu siç shkruhet,
dhe fjalët bien dakord me të tjerat pranë tyre.
P.sh., nëse ka një emër femëror, çdo gjë bëhet femërore.
Ne jemi shumë elegantë, e di?
U martove?
Po. -Më thuaj, si është ajo?
Isha me fat.
Po shtëpia në Monte Trebeviç? Ende është atje?
Është mbuluar me mina, por...
nëse do mund të shkojmë atje lart dhe të shpërthejmë.
Njerëz, njerëz! Vëmendje, ju lutem!
Më lini t'ju prezantoj shoqen time italiane, Xhemën.
Xhema, ky është Zorani. Një imitues i madh. Njohur ndryshe si Kafka.
Babai i tij, filozofi ynë vendas, i njohur si Kanti.
Ky është Bojani, saksofonisti ynë i mrekullueshëm.
Eja këtu, të të prezantoj me miken time italiane.
Ky është Diego, fotograf. Një shok amerikan. Diego!
Eja këtu.
Ky është Mlado, një skulptor i madh, dhe është më i çmenduri prej nesh.
Aktorja e madhe, Ana.
Një grua që e duan të gjithë, dhe e kanë pasur shumë njerëz.
E kalova ditën i shtrirë në dëborë, me skiatorë që kërcenin mbi mua
me copa akulli që fluturonin në sytë e mi.
Me shumë gjasa do të verbohem, dhe kjo nuk është mirë për një fotograf.
Por nuk e kuptoj pse nuk vije syze dielli.
Dreqin.
Jo. Ajo është si të bësh dashuri me rrobat veshur.
Asgjë nuk mund të futet mes teje dhe lentes.
Këtu.
O Zot, çfarë qeshjeje.
Po del me dike? -Jam me dikë prej shumë vitesh.
Po ti? -Unë?
Jam i lirë.
Jam i lirë. Lër gjithçka dhe eja t'ia mbathim bashkë.
Ku?
Në Brazil. Të fotografojmë fëmijë që punojnë në miniera në Kumaru.
Unë do të nisesha nesër.
Isha shumë i lumtur por tani jam i trishtuar.
Edhe unë do të iki nesër.
Më falni, Mirna Mari? -Dhoma 13.
Mami?
"Mami..."
A mund ta mbaj unë?
Kujdes kokën
Më lejo të prezantohem, zonjushë.
Unë jam vëllai yt, Gojko. Dhe do të jem edhe babai yt,
në kujtim të babait tonë të larguar kohët e fundit.
Faleminderit.
Mamaja ime dëshiron të të falenderojë që më dhe punë.
Shumë i mirë.
Pyet, nëse dëshiron ta mbash fëmijën.
Oh, është shumë e ëmbël.
Vogëlushe.
Do fëmijë?
Po ti?
Është gjithçka që dua.
Ejani, forca. Mirë se erdhe në shtëpinë time.
Princesha italiane mund të flejë këtu.
Ti, fotograf, do të flesh në dhomën time.
Mos u shqetëso, çarçafët janë të pastër.
Unë do fle në divan.
Më thuaj. -Poetin tonë e ka zënë gjumi.
Mirë, natën e mirë. -Jo, unë jam dashuruar me ty.
Je i marrë. -Dua ta kaloj pjesën e jetës me ty.
Mirë. Sa vjeç je? -23.
Mirë, largohu. Natën.
Poezi e bukur, Gojko. Urime.
Vetëm...
Jo. Më lësho.
O Zot.
Dhe tani je e imja.
Faleminderit.
Këtu afër ndodhet një tavernë. E sillja shpesh mamanë tënde.
Bëjnë një karbonara që...
Le t'ia mbathim.
Unë jam e lumtur, baba. Jam e bindur.
Po ai amerikani? Ai që telefonon natën?
Nuk ka asnjë tjetër. -Atëherë... s'ka karbonara.
Urime! -Faleminderit.
Je i çmendur, i çmendur.
Të thashë që do të vija shpejt në Romë.
Nuk mund të rrish këtu. Kjo është shtëpia e babait tim. Sapo jam ndarë.
Po.
S'ka gjë. Kujdesem vetë për veten. Kam se ku të rri.
Armando? -Diego! Si të shkoi udhëtimi, Diego?
Shumë mirë. Dëgjova këshillën tënde.
Ndoqa rrugën dhe... -Aurelia ! -Aurelian, po.
Kam një dhuratë për ty.
Është nga fëmijëria im, kur kam qënë i vogël.
Të prezantoj me karrigen time.
Shiko, nuk kam ndryshuar fare.
Prapanica ime ka të njëjtën masë.
Je e lumtur që më sheh?
Po? Mbase? Pak fare?
Diego! Një kafe.
Diego. Ti je fotograf? -Po, po. Fotograf jam.
Punon në dasma, për reklama?
Publicitet më shumë. -Publicitet, mirë.
Interesante, hë?
Mund ta kem nderin ta nxjerr vajzën tënde për darkë sonte?
Sigurisht, Diego.
Një mrekulli, eja këtu.
Vërtet mendon se dua të jetoj këtu?
Jo, është e një shoku, e atij që njoha në Brazil.
Këtej.
Gjithçka për ty, e dashur.
Eja.
Çfarë parfumi ke hedhur?
Xhel dushi, Juniper.
Ulu.
Më fal. Kam harruar këmishën në shtëpi.
Këta janë qirinj varrezash. -Vetëm këto kishin në supermarket.
Kur i ke bërë këto fotografi? -Harrove?
A ke menduar ndonjëherë çfarë duhet të bësh si punë?
Ka shumë plaka që duan një portret të bukur për gurin e varrit.
Ato nuk do të na çojnë shumë larg. -Jo, por ne kemi mbërritur tashmë.
Me mua çdo ditë do jetë festë, zemër. T'a premtoj.
Si ka mundësi që je kaq i lumtur gjithmonë?
Nuk duroj dot të jem i trishtuar.
Të dua, Xhema.
Natën në shtëpia e Gojkos? -Po.
Mbeta shtatzënë.
O Zot, Xhema! Dhe nuk më the?
E humba menjëherë.
Nuk mundi të kishte as rrahje zemre.
Ishte pa jetë, si një sy i verbër.
Gjyshja ime ka qënë e verbër. Ka qënë mësuese.
Një ditë po ecte me biçikletë dhe ra në lumë.
E peshkoi gjyshi im.
Ai ishte shumë më i ri se ajo, dhe e kaluan jetën së bashku.
Historitë më të mira të dashurisë, janë ato të çuditshmet.
Ky këtu... Ky është vendi, e di...
vendi nga ku vjen gjithçka, ku lind gjithçka.
Është fati ynë. Lumi i jetës.
Dëshiron ta dish të vërtetën? Ai duket si ti.
Ecën si ti dhe ka humor të keq si ti.
Të kam thënë se sa kam qënë i dashuruar me ty? -Nuk e ke bërë.
Por ju të dy ishit shumë të dashuruar.
Ti ishe shumë e dashuruar me të.
Pietro, kujdes.
E Diegos është kjo?
E bukur. Duket si kapaku i një disku.
Jo, nuk është e babait. -E babait?
Sa e mërzitshme kjo historia.
Fotografia e parë e djalit tënd. Më vjen keq që nuk e bëre dot ti.
Pietro!
E dua që tani. -Diego, nuk kemi para.
Jo, jo, jo! Sot më paguan.
Dhe nuk mund të ngasësh më një motor.
Dhe ti... duhet të dëgjosh Moxartin, Bethovenin, Bahun.
Pink Floid, jo, Jo, Pink Floid.
Tani ti je nënë. Je një tempull.
Dhe unë jam një murg, që gjunjëzohet para teje.
Eja, bir, shpejt. Është koha për një jetë të re.
Tani duhet të kujdesesh për trupin tënd.
S'ka më alkool, duhan, apo drogë.
Mjaft.
Fashist italian. -Qepe.
Një ngordhalaq amerikan, ja se ç'je.
Pi duhan, pi. -Si i'a bëtë që fituat gjithë ato luftëra?
Dreq.
Janë ovulime të kota. Trupi lirohet natyrshëm prej tyre.
Ishe me fat.
Hemoragjia të shpëtoi nga aborti.
Çfarë tha?
Tha se isha me fat.
Do të thotë që nuk ishte Pietro, zemër.
Fëmijët që janë shkruar të vijnë, do të vijnë.
Do vijnë, Xhema, ke për të parë.
Shiko. Të marrim pak ajër. Kjo është dhoma e gjumit.
Shumë e bukur. Shiko.
Dhe një dhomë e errët e përkryer, ose mbase një dhomë fëmijësh.
Kemi një dhomë muzike ose mbase një sallon kërcimi.
Ka shumë hapësirë. Shumë i bollshëm.
Shiko dhe këtu. Me rrëshqitje.
Prapa teje ndodhet kuzhina.
Është jeta jonë e re, Xhema.
E dashura ime.
Unë do jem këtu. Nuk do shkoj askund, mirë? Mendo për mua.
Mendo për ne, mirë? Të dua, Xhema. Të dua.
Ti je lulja ime e shndritshme, Xhema.
Tani do të ndodhë. E ndjej.
Do t'ia dal mbanë kësaj here. -Mirëmëngjes, Xhema.
Mos u shqetëso, Xhema. Qetësohu.
Mendo për diçka të bukur. Mendo për detin.
Më fal për vonesën. Kishte shumë trafik.
Bukuroshe.
Kam frikë se vezët e tua, janë të papajtueshme me jetën.
Faktori yt i sterilitetit është 97%.
Ne e quajmë sterilitet total.
Po ai tre përqindëshi?
Mrekullitë.
Mrekullitë ndodhin. Jemi në Itali.
Mund të jetohet edhe pa fëmijë, Xhema.
Adoptimi është një proçes i gjatë, një përvojë e hidhur për mendjen e shpirtin.
Testi i fundit i mungesave të tua.
Si psikologja juaj kam përgjegjësi
t'ju shkurajoj.
Pasja e një fëmije na është bërë fiksim.
Shoh gra shtatzëna çdo ditë.
Janë si një ushtri që ecën drejt meje.
Do që të jem e sinqertë?
Unë nuk kam ardhur të të vërtetoj se jam një person i mirë.
Jam këtu, sepse kam frikë.
Kam frikë se mos humb burrin që dua.
Dua që t'i jap një fëmijë, që ta lidh pas meje.
Me këtë dryn, prej mishi.
Çfarë shije ka e vërteta?
Të tmerrshme.
Më të mirë.
Kur babai im e rrihte mamanë time, unë shkoja në dollap, e fshihesha.
I thosha vazhdimisht vetes..."Mendo për diçka të bukur".
E bëja në brekë.
Por nuk dilja, derisa dëgjoja mamanë time që lante fytyrën
dhe shkonte në kuzhinë dhe fillonte të skuqte vezët.
Dhe pastaj dilja dhe buzëqeshja, sikur po thosha
"s'ka gjë, ma". Unë nuk dëgjova gjë.
Kur babai im vdiq
kur e ngritën kontenjerin, nuk mund të shikoje asgjë.
Ishte vetëm një pellg karkalecash dhe babai im pluskonte mbi të.
Aty bëra fotografinë e parë.
Dhe pastaj fillova të përdorja heroinë.
Heroina ishte diçka shumë e bukur. Ishte diçka që ma hoqi dhimbjen
por papritur fusha e futbollit më dukej si stadiumi Marakana
dhe fytyra ime e shëmtuar, nuk dukej dhe aq keq.
Dhe pastaj njoha Xhemën.
Të vetmen gjë të bukur dhe të vërtetë, në jetën time.
Dua një fëmijë me sytë e tij, me qafën e tij.
Mendon se ka diku një fëmijë të tillë?
Policia ka dhënë një vlerësim negativ.
Të dhënat e tua kriminale Diego, droga dhe të tjerat.
Nuk mund të bëja asgjë.
Kërkesa juaj është refuzuar.
Më vjen keq.
Unë vetëm... Më vjen shumë keq!
Nuk mund t'i ndodhte një çifti si ju.
Hej, si je? Je mirë? Çfarë të duhet?
Një arkë me "Brunello di Montalcino".
Gojko, dëgjo, si je ti? Sebina si është?
Sebina është mirë. Vetëm kërcen gjithandej.
Dëgjo, hipe në një aeroplan dhe dërgoje tek ne.
Jo, jo. Qetësohuni! Këtu nuk ka luftë.
Askush nuk do e prekë Sarajevën.
Të pëlqyen fotografitë?
Ishe ti? Gjithmonë ke qenë me të?
Jo gjithmonë.
Po unë ku isha? -Nuk kishe lindur akoma.
Kishe frikë? -Nga çfarë?
Ishe shtatzënë. Nuk kishe frikë të ishe shtatzënë në luftë?
Më janë lagur këpucët. Jam ftohur.
Ngrijini këmbët lart. Shkundini shpejt.
Ndizi dritat.
Ndryshojmë pozicion.
Shpejt, shpejt.
Një ditë do të gjesh dikë me vezë të mira.
Dikë më të re dhe të shëndetshme, që do të të japë një fëmijë.
Çfarë dreqin po thua?
Unë do t'ju sjell dhurata dhe do luaj rolin e hallos.
Këpucë me drita...
Dhe do të të fal, sepse shqetësohem shumë për ty.
Mirë, unë nuk "shqetësohem" për ty, unë të dua.
Duhet të mësojmë të jetojmë pa fëmijë.
E lehtë për ty ta thuash këtë. -Jo, nuk është.
Diego, ti mund të bësh një fëmijë kur të duash e me këdo që të duash.
Mirë, do të sterilizohem. Si macet.
Nuk di ç'të bëj me topet e mia tani.
Dua të them, u lodha së fituari para për asgjë.
Nuk të nevojitem më, nuk di si të të bëj të lumtur.
Po shkon me stilisten?
Mbase duhet të ndahemi.
'Pafshim, fëmijë. -Mirupafshim.
Pra është e vërtetë. Jeta flet përmes dritës.
E di kujt do ia çojmë këto?
Njerëz. Ky është stacioni i radios.
Bëj një shfaqje poezie.
Këto ditë palloj si një mushkë.
Hej, Kafka. Ç'kemi. -Diego, kam diçka për ty.
Përshëndetje, Ana.
Është shtëpia jonë e përbashkët.
Çfarë ke gatuar për miqte e mi, mami?
Mamaja ime është kuzhiniere shumë e mirë.
Ka shumë elektricitet, e di.
E mrekullueshme.
Bukuroshe, Sebina.
Kështu do të të gjejmë gjithmonë
edhe në errësirë.
Nuk mëson fare. Rri gjithë ditën duke u stërvitur në palestër.
Do të bëhet si Nadia Komaneçi.
Gjithmonë duhet ta dëgjojmë këtë, trap? Fike.
Si kanë mundësi që kanë frikë nga një trap si ai?
Duhet të kesh frikë nga ata.
Ai ka ndryshuar menytë nëpër restorante, emrat e rrugëve.
Për ta mjafton të pjerdhësh fhe mendojnë se prapanica i mbështet.
Po, ata që merren me propagandë, kanë propagandën në fillim, pastaj historinë.
Jo, është ndryshe kur mundohesh të bindësh një fshatar se fqinji i tij turk
dëshiron t'ia presë fytin
por këtu nuk ka turq, çetnikë apo ustashë.
Për këtë e kam fjalën unë, sepse këtu jemi të gjithë sarajevas.
Poetë, artistë, -Luftërat fillojnë nëpër fshatra.
Fillojnë në stadiumet e futbollit
ndërkohë që ju mblidheni në koloni artistësh, dhe shkruani poezi.
Nuk keni frikë? -Jemi bashkë.
Kjo është ajo që ka rëndësi.
Çfarë ere kanë?
Qumësht.
Ose era pyll.
Të dy janë biologë. Ai është profesor, dhe ajo ka qënë ndihmësja e tij.
Morrën me qira një dhomë, dhe ai është çifut dhe ajo myslimane
por mos u shqetësoni, do të jeni rehat.
Mirë se erdhët. Hiqini këpucët, ju lutem.
Mirëmëngjes. Keni ndonjë gazetë ndërkombëtare?
Gazetë? Po.
Faleminderit. "Le Monde".
Si jeni, profesor?
Kur do të bëni një fëmijë ju të dy?
Hë de, nuk mundet amerikani?
Nëse ke nevojë për ndihmë, unë ja ku jam.
Jam sterile, Gojko.
Sterile.
Grua e bukur...
ne jemi brez pa fat.
Doja një fëmijë me këto këmbë.
Doja ta shihja të ecte para nesh.
E humba.
Pse nuk vjen dhe ti? -Të pëlqen ajo? - Jo.
Më pëlqejnë vajzat italiane.
Shkojmë, Pietro. -Eja. -Shko, shko.
Lëre atë. Do të kënaqemi ne të tre.
Kujdes nga rrëshqitëset.
Bëj kujdes.
Mos u shqetësoni.
Edhe ju.
Kush është ajo vajza? -Kurt Kobain. -Kurt Kobain?
Dhe kush dreqin është kjo?
Të pëlqen Nirvana? -I dëgjoj çdo natë në errësirë.
Më çojnë në qiellin e shtatë.
Ku më saktësisht? -Diku ku ti nuk do të shkosh kurrë.
Idiot! -Ik mbushu.
Nirvanat janë thjesht një tufë milionerësh nihilistë.
Ik pirdhu. -Mbylle.
Cilat janë qëllimet e tua, Aska?
Të luaj muzikë. Njëri nga ata te Nirvanat është kroat.
Nëse ai ia doli, pse unë mos ja dal?
Dua të shkoj në Londër.
Prandaj më duhen paratë.
Gokjo më tha që
që po kërkon një lejlek.
Dua të paguhem me marka gjermane.
Vetëm për para do e bësh? -Çfarë do që të them?
Që po e bëj për dashuri?
Myslimane je? -Lexoj Kuranin ndonjëherë.
Dhe ç'thotë Kurani? Mund t'ia japësh me
qira barkun tënd, një gruaje tjetre?
Kurani thotë që të ndihmojmë të tjerët
dhe unë jam e lumtur të ndihmoj, një grua që ka defekte.
Të gjithë duhet të japim diçka.
Nëse e mendon, edhe Virgjëresha Mari, ia dha hua mitrën e saj Zotit.
Aska nuk më duket si Virgjëresha Mari.
Herë pas here Zoti i drejton gishtin dikujt dhe i thotë
"Ti, eja me mua."
Nuk mund t'i thuash jo Zotit.
Ai vihet brenda nesh, na hap shpirtin.
Kurt Kobein merr drogë që të mund të merret me Zotin.
Si mund të jem e sigurt që ti nuk do të vendosësh ta mbash fëmijën?
E lehtë. Familjet ma shpifin.
Po ti a merr drogë?
Rezultatet e testit. Jo, nuk kam Sida.
Çkemi.
I dashuri im dhe unë nuk mund të kryejmë marrëdhënie.
Kam disa tkurrje shumë të këqija
muskulore kështu që e kemi të pamundur.
Tkurrje muskulore. -Mbarsje artificiale.
Po, atë. Si ta quash ti.
Më parë duhet të bëjmë disa teste
për të monitoruar ovulacionin tënd
dhe pastaj partnerit tënd do t'i duhet të...
Doktor. Më falni...
Duhet të ikim. Të gjithë po ia mbathin.
Ç'është kjo? Ku po shkoni?
Ku dreqin shkoni? Frikacakë. Tradhtarë.
Nënën ku ta keni.
Ik zhduku, bir bushtre.
Çfarë po ndodh, djema?
Ku po shkoni? -Duhet të shkojmë në kazermë.
Ikni, mbathjani. Qelbësira, zhdukuni.
Si thua për një çokollatë të ngrohtë në shtëpinë time? -Mjaft tani.
Ikim?
Faelmidnderit, gjyshe.
Nëse do mund ta bëjmë natyrshëm, e di?
Unë nuk e kam problem seksin.
Mund të shohësh nëse do. Si në një laborator.
Si lepujt.
Pse qeshni kaq shumë ju të dyja?
Çfarë dreqin bëhet?
Jo.
Nuk ma do mendja.
Ajo nuk do të vijë.
Mirëmëngjes.
Nuk e di nëse më mbani mend. Kam qënë këtu me burrin tim.
Para luftës.
Ai ishte fotograf.
Këtu kanë ardhur shumë fotografë.
A mund të shoh pak përreth?
Sigurisht. Patjetër.
Kush je ti? Shoqëruesja e nderit?
Çkemi.
Më falni për vonesën. Jashtë është bërë si kopësh zoologjik.
Po bëhen demonstrata.
Le të shpresojmë të më kenë mbetur akoma edhe disa vezë.
Ti do rrish?
Jo.
'Pafshim.
Pra ata të dy po pallohen?
"Dhe jeta qesh me ne, si një lavire plakë pa dhëmbë
ndërsa ne e pallojmë me sytë mbyllur
duke ëndërruar bythën e Lilit."
A vij erë?
Jo.
Ke erë të mirë.
Shkojmë bëjmë dashuri, edhe një herë para se të vdesim.
Nuk do të vdesim, Gojko.
Po. Po, isha te Parku i Ujit. Po të kaloj mamin.
Jo, po fle. Po, është duke fjetur.
Mirë, flasim nesër. Mirupafshim, babi.
Çfarë është ky morg?
Çfarë është ky morg, thashë? Çfarë ke bërë?
Kam ecur shumë, Pietro. Jam e lodhur. Më lër rehat.
Rehat ke qënë gjithë ditën.
Shokët e mi janë në det në Sardenjë duke notuar.
Shiko se ku jam unë. Jam në këtë dreq vendi.
Ku ku më solle ti. Në këtë qytet muti.
Ja ku jam. Shikoje qytetin tënd.
Shiko ku jam.
Më jep kremin se jam djegur.
Shko merre vetë.
Çfarë u ke bërë këmbëve? I ke pis.
Më vrave, Pietro. -Pse nuk do të flasësh me babin?
Pse nuk do të flasësh me babanë? -Më lër të qetë.
Po pra, kush mendon se je?
Ti nuk shkon kurrë te Klubi i Oficerëve
nuk ulesh pranë grave të karabinierëve.
Po, qesh. Gjithmonë të ka ardhur turp prej babit.
Çfarë po thua? -Nuk erdhe këtu për mua.
Ke ardhur këtu për këtë dreq, Diegoje. Jo për mua.
Për këtë dreq, Diego.
Pse nuk provon t'i thërrasësh baba, të paktën një herë?
Zbrit me këmbë në tokë, Xhema. Zbrit se nuk je askush.
Pietro.
Pulat kanë ngordhur.
Çfarë?
Po Aska?
Nuk ndodhi asgjë. Më vjen keq.
Duhet të ikim që këtu.
Ja ku janë. Yjet e mi.
E dashur.
Ata sapo janë kthyer nga Sarajeva. Diego ka bërë fotografi të mrekullueshme.
Dëgjoni, është e vërtetë kjo që kam lexuar se thikën, që përdorim
për t'u hequr farat ullinjve, e përdorin për të nxjerrë sytë?
"Zonja dhe zotërinj, shijojeni Sarajevën."
Faleminderit.
Çkemi, i dashur.
Si je? U lodhe?
Si shkoi? Si ishte?
Kush mendon se ishte atje? E di çfarë kam bërë sot?
Kalova gjithë ditën duke fotografuar
një kanoçe me ton.
Njëherë të hapur, njëherë të mbyllur.
Herë pas here.
Kishin marë edhe një artiste për atë dreq toni.
Ajo e fuste dhe e nxirrte nga dhomat e zhveshjes
si të ishte një modele.
Bota po prishet, zemër.
Dhe ne bashkë me të.
Më fal. Më vjen keq.
Gjysh, në luftë po shkon? -Shiko punën tënde.
Mirëmëngjesi, Xhema.
Ku është ai?
Babi.
Unë e urrej këtë pasaportë, mami.
Kur më pyesin pse kam lindur në Sarajevë, më vjen turp.
"Gabimisht", u them.
Gabimisht.
Shoku im Zorani, ishte piloti më i mirë i karrigeve me rrota.
Kujdes. Snajper.
Nuk kishte më të mirë se ai.
Sot ai nxori babanë e tij për një xhiro tek rruga e hapur.
Plaku i tij thoshte gjithmonë: "Eja bir, bëjmë një garë".
"Të shohim nëse ai hajvani mbi kodër mund të më qëllojë".
Zorani ishte një imitues i madh dhe kur u qëllua
u rrëzua si një artist.
I pëlqenin U2 ,Levis 501 dhe Kafka.
U prefsh në paqe, miku im.
Tani nuk gjen dot më lule të vërteta
kështu që shitësi i tyre në Markale ka filluar t'i bëjë prej letre.
Shiko, drita e jetës. Faleminderit.
Të mos haje ishte keq, por të mos pije duhan ishte krim.
Si u kujtove për to? Faleminderit.
Faleminderit, Xhema.
Hej, ejani këtu. Ejani.
E dija që po na ndiqje.
E dija që ishe aty.
Atë natë bëmë dashuri
dhe, edhe pas saj.
E do atë?
Si të mos e dua?
Po mua?
Faleminderit, dreka ishe shumë e mirë. Po iki tani.
Ku? -Në universitet. -Nuk ka më universitet, Jovan.
E di, por po shkoj të shoh, nëse ka ndonjë gjë që mund të bëj.
Kalofshi mirë.
Duhet të flas me Askën.
Telefonoji babait tënd dhe thuaji të dërgojë sa më shumë para.
Me ty po flas.
Kush kujton se je?
Kush dreqin mendon se je?
Ja ku është. Erdhi Jezu Krishti.
Jezu Krishti, erdhi.
Ku po shkon?
Ku po e çon atë? Pse nuk më sjell edhe mua pak ushqim?
Jam e lodhur dhe e uritur. Bastard.
I dashur. Këtë quan dashuri ti?
I dashur.
Do të ta jap këtë dreq fëmije.
Sa kohë që nuk e merr ndonjë snajper më parë.
Çfarë mendon për këtë qytet të bukur
të rrethuar nga varrezat, Pietro?
Sheshi me tabelën e shahut ishte më bukur.
Ai shesh është për veteranët.
Sheshi Navona është më i mirë. Po, sheshi Navona.
Je me fat.
Je italian.
Ikim. Shkojmë.
Je me fat, Pietro.
Ka vend dhe për dy të tjerë?
Dua të shkoj në shtëpi, mami. Dua të shkoj në Romë.
Eja, Françesko Totti.
Ma paso pak topin.
Kape.
Ngrihu.
Forca.
Nuk ishte faull. Ngrihu.
Nuk ishte faull. Çohu.
Mos je gjë femër, apo si? -Mjaft.
Po e lëndon.
Po lëndon tim bir.
Sa mama e mirë italiane.
Çfarë do?
Fëmija po lind.
Merr frymë. Merr frymë.
Cigare.
Ky fëmijë do të kundërmojë nga nikotina e Sarajevës.
Merr frymë, merr frymë.
Certifikata e tij e lindjes. Sot askush nuk lodhet t'i kontrollojë dokumentet.
Ti je mamaja e tij, Xhema.
Shpejt, shpejt.
Nxito.
Burri im. -Ai nuk ka pasaportë.
Çfarë?
Çfarë? Çfarë?
Zonjë... kapiteni pyet nëse doni që t'ju shoqërojë për në Romë.
Të mora një sandviç dhe diçka për të pirë.
Faleminderit.
Ja. Ma jep mua. Mos u shqetëso. E mbaj unë.
E mbaj unë. Kam shumë nipa. Sa i bukur është.
Në Sarajevë e linde?
Çfarë guximi.
Më falni, po babai i tij? -Humbi pashaportën.
Kapiten? Sa duhet të fus si kjo?
Lexo udhëzimet. Duhet ta thotë si bëhet.
Si e ka emrin?
Pietro. -Jo, ju si quheni.
Xhema. -Zoti të bekoftë, Xhema.
Një fëmijë shumë i bukur.
Të ngjan.
Djemtë i ngjajnë nënës.
E piu të gjithën.
Pietro.
Pisanjoz.
Çkemi, babi. -Çkemi.
Burri që telefonoi kujtoi se unë isha i ati.
Ra në det nga një shkëmb.
Nuk ka det në Sarajevë.
Eja këtu. Shkojmë.
A nuk duhej të shkonit në det?
Pietro ankohet për ushqimin. Do që të kthehet në shtëpi.
Ku je?
Në hotel. Po shikoj nga dritarja.
Duhet t'ia them?
Duhet t'ia them që nuk jam mamaja e tij?
Mos ja mbath, Xhema.
Çfarë do të vjedhim, mami? -Çfarë?
Nëse nuk vjedh diçka në hotel, do të thotë që nuk të ka pëlqyer.
Kush e thotë këtë budallallëk?
Një kolonel i karabinierëve. -Babi? -Po.
E di se çdo të marr?
Klasike. Shiko sa e bukur.
'Tjeta. -Ky është emri im në facebook.
Rrofsh. Faleminderit shumë.
Çkemi. -Faleminderit. -'Pafshim.
Mirë, mirë.
Pra të pëlqen?
Kush? -Kush?
Të thashë që më pëlqejnë vajzat italiane.
Eja këtu. Më puth pak. -Do të më gërvishtësh.
Puthe pak mamanë tënde. -Tani do të të mbys.
Priji thonjtë. -Një puthje për mamin tënd.
Sa i bukur je.
Më gërvishte.
Mamaja ishte ngjitur në çati për të varur rrobat e lara.
Ishte një ditë me diell, dhe ranë sirenat.
Sebina shkoi në bodrum, me të tjerët.
Duhet të ketë qënë ndonjë shqisë e gjashtë.
Ato shkuan ta kërkonin njëra-tjetrën, fiks në të njëjtën kohë.
Mamaja ime la çatinë dhe filloi të kërkonte poshtë
kur Sebina po ngjitej lart për ta gjetur atë.
Dhe shpërthimi i goditi të dyja, sapo e gjetën njëra-tjetrën.
Mitra dhe fryti i saj.
Sebina nuk vdiq menjëherë.
Ajo ishte gjimnaste.
Donte të fitonte medalje ari në Lojrat Olimpike.
Do të të gjej këmbët më të mira artificiale në botë, i thashë.
Dikush gjeti një prej atleteve të saj, ato që ndizeshin.
Kështu që unë vura bastin më idiot me veten:
sa kohë që këto atlete do ndriçojnë, ajo do të ishte gjallë.
Dhe humba.
E di kush duhet të flasë për këtë luftë?
Një komedian.
Dikush si Baster Kiton.
Je e lumtur me burrin tënd?
Po.
Është një tjetër lloj dashurie, por jam e lumtur.
Jam e lumtur.
Dashuria vjen vetëm një herë
lëviz si deti, por mbetet e njëjta.
Grua e bukur.
Më lër të qetë. U plaka tani.
Nuk do plakesh kurrë, Xhema. Koha nxjerr bukurinë tënde.
Po ti? Je i lumtur me gruan tënde?
Kemi një vajzë të vogël.
Drejtojmë një restorant. Është një shoqatë kulturore.
Vazhon të shkruash poezi?
Zonja, miqtë e mi nga Italia. Thuajini "Mirëmëngjes".
"Mirëmëngjes". -Mirëmëngjesi.
Xhema? -Ana? Ana! Xhema!
Jo. Mos më thuaj! Ju të dy... -Po tallesh?
Nuk do të isha martuar kurrë me këtë dem.
Ajo u martua me mua. -Mladio! -Xhema, Xhema.
Po, Xhema, dhe pastaj u ndamë.
Ajo më tradhtonte.
Ti më tradhtoje mua, bastard.
Ti ishe i çmendur, Mladio. Më i çmenduri nga ne.
Në krye të listës, por Zoti nuk më deshi.
Po, ai ashtu është akoma, Xhema. Prandaj e lashë.
Kjo është Sebina. -Xhema. Ky është Pietro.
Çkemi, Pietro. -'Tjeta, Sebina.
Përshëndetje, Xhema.
Aska.
Më fal. Doja të ta thosha menjëherë, por nuk mundesha.
Çfarë është kjo?
Tani i kuptoj të gjitha.
I gjithë udhëtimi, e gjithë kjo ishte e kurdisur.
Çfarë do?
Dua ta shoh atë.
Shiko nga dritarja, atje e ke.
Është me motrën e tij. -Pusho, të lutem.
Çfarë do? Para?
Do të paguaj. Nuk e kam problem. Kam paguar gjithë jetën.
I kam dhënë para çdo refugjati që kam takuar.
Nxora portofolin dhe pagova.
Jam një shetase italiane.
Pietro është shtetas italian, dhe im bir.
Do largohem nga kjo shtëpi, dhe do e marr me vete.
Sepse ai është im bir, më dëgjove?
Është im bir.
Mendoja se kishe vdekur, ishe çmendur dhe ishe mbyllur diku.
Por ja ku je,
e re dhe e bukur, dhe ke fëmijë akoma.
I dëgjon akoma Nirvanat?
Kurt Kobeini ka vdekur. -Po ti pse s'vdiqe?
Më lër të ta tregoj historinë.
Do ta bëjmë këtë fëmijë, apo si?
Poshtë ka pite të skuqura. Shko më sill ca.
Kam uri.
Jo, jo, ju lutem. Kam grua dhe fëmijë.
Kam grua dhe fëmijë, ju lutem.
Ka një daulle veshi të shpuar
dhe nj frakturë të kalcifikuar në shpatull
por jo dëmtime të brendshme. Është grua e fortë.
Vrimat do t'i shërohen ngadalë.
Do të zgjasë ca.
Më vjen turp që i përkas ravës njerëzore.
Zoti nuk ka për të na falur.
As fëmijët.
Ku ishe fshehur ti?
Duhet të më qëllojnë në bark
dhe ta vrasin këtë qelbësirë që bënë.
Unë do t'i them gruas sime, se fëmija është i imi.
Pastja mund të ikësh që këtu. Të largohesh nga ky vend.
Mund të fillosh të luash përsëri.
Jo, i dashur. Nuk do luaj kurrë më.
Je e sigurt?
Po.
Merre.
Vetëm pak bojë mes teje dhe fatit tënd.
Një dozë e vogël kurajoje.
Çfarë është?
Një trëndafil.
Nuk e shoh dot.
Që këtu vjen jeta.
Je gati?
Po.
Jam gati.
Gati të jetoj.
Cila është fjala më e bukur për ty? -Për mua?
Tenisi. Po për ty?
Liria. -Liria? -Po.
Dëshiron të bëhesh muzikant? -Jo.
Dua të ndërtoj një hotel me 7 yje.
Me një suitë, me kurs të plotë golfi brenda. Të madh.
Më të madhin.
Por ndoshta do të bëhem filozof.
Pietro.
Për mua fjala më e bukur është "faleminderit".
Mami.
Je mirë?
Përkthimi i filmit nga: Andrea DHIMITRI AzFilma.Org & Titra.Al